در این مقاله به پنج سوال مهم که بسیاری از مردم درباره بانک های سوئیس دارند پاسخ می دهیم.
یک – آیا بانک های سوئیس حساب ها را در کامپیوتر ثبت می کنند؟
بله. بر خلاف تصور قدیمی که فکر می کنند همه چیز روی کاغذ و در خزانه زیر کوه است، امروز تمام حساب ها کاملا دیجیتالی است. بر اساس قانون سوئیس، اطلاعاتی مانند وجود حساب، نام صاحب حساب، شماره حساب، مقدار پول و تمام عملیات بانکی به صورت خودکار در سیستم کامپیوتری بانک ذخیره می شود.
بانک های سوئیس از یک سیستم پرداخت الکترونیکی به نام سوئیس اینتربنک کلیرینگ استفاده می کنند که زیر نظر بانک ملی سوئیس است. از سال دو هزار و پنج به بعد صدها میلیون معامله از همین راه انجام شده است. قانون می گوید بانک باید این اطلاعات را حداقل ده سال نگه دارد. از سال دو هزار و نوزده به بعد سوئیس اطلاعات حساب افراد خارجی را به کشور خودشان گزارش می دهد.
دو – آیا کامپیوتر بانک به سرورهای شرکت های بزرگ جهانی وصل است؟
خیر، مثل کامپیوترهای معمولی نیست. سیستم بانک دو لایه است.
لایه اول هسته اصلی است که کاملا آفلاین است. بانک های خصوصی قدیمی سوئیس سرورهای داخلی خود را اصلا به اینترنت وصل نمی کنند. این سرورها در پناهگاه های بتنی زیر شهرهای زوریخ و ژنو نگهداری می شود و داده ها طبق قانون سازمان نظارت مالی سوئیس به نام فینما باید روی خاک سوئیس بماند.
لایه دوم برای ارتباط با جهان است. بانک های بزرگ مانند یو بی اس برای سرعت بیشتر حالا از فضای ابری شرکت مایکروسافت به نام آژور استفاده می کنند. شرکت های مایکروسافت و گوگل به همین دلیل مرکز داده خود را داخل سوئیس ساخته اند.
سه – آیا سرورها از طریق ستلایت وصل هستند؟
خیر، اصلا از ستلایت استفاده نمی شود. این تصور از فیلم ها آمده است. سیگنال ستلایت قابل شنود است و تاخیر دارد.
بانک ها از فیبر نوری اختصاصی زیرزمینی استفاده می کنند. به این کابل ها لیزد لاین می گویند. یک تونل کابلی خصوصی که از زیر زمین مستقیم به مرکز سوئیفت و به بانک ملی سوئیس وصل می شود. ستلایت فقط به عنوان پشتیبان اضطراری برای یک شعبه کوچک در کوه که کابل آن قطع شده استفاده می شود.
چهار – اگر آمریکا اینترنت را قطع کند چه می شود؟
داخل سوئیس هیچ اتفاقی نمی افتد. سیستم داخلی به نام اس آی سی کاملا داخلی است و مردم هنوز می توانند از خودپرداز پول بگیرند و کارت بکشند. سوئیس حتی نقطه تبادل اینترنت مستقل به نام سوئیس آی ایکس دارد.
اما مشکل در بخش بین المللی است. آمریکا سه اهرم قوی دارد. اول قطع دلار، چون نود درصد تجارت جهان با دلار است و هر حواله دلاری باید از یک بانک واسطه در نیویورک بگذرد. دوم فشار بر شبکه سوئیفت، اگر بانکی از سوئیفت بیرون شود مانند یک جزیره می شود. سوم قطع خدمات ابری شرکت های آمریکایی مانند مایکروسافت.
در این حالت حساب شما پاک نمی شود ولی تمام حواله های بین المللی متوقف می شود.
پنج – آیا در نهایت همه چیز زیر کلید آمریکاست؟
از نظر فنی بله، ولی به شکل یک ارباب قانونی، نه یک هکر.
آمریکا در سال دو هزار و هجده قانونی به نام کلاود اکت تصویب کرد. این قانون می گوید اگر شرکت سرور آمریکایی باشد، حتی اگر اطلاعات در زوریخ باشد، دولت آمریکا می تواند به آن شرکت دستور دهد که اطلاعات را تحویل دهد.
در سال دو هزار و نه همین اتفاق برای بانک یو بی اس افتاد. آمریکا گفت یا نام چهارصد و پنجاه مشتری آمریکایی را می دهی یا فعالیت دلاری تو را می بندیم و هفتصد و هشتاد میلیون دلار جریمه می کنی. یو بی اس تسلیم شد و از آن روز قانون فتکا به وجود آمد که می گوید هر بانک سوئیسی باید حساب آمریکایی ها را گزارش دهد.
به همین دلیل بانک های بسیار قدیمی مانند پیکتت و لومبارد اودیه تا امروز حاضر نشده اند به فضای ابری آمریکایی بروند و می گویند سرور ما فقط مال خودمان است و به اینترنت وصل نیست تا اربابی نداشته باشیم. اما بانک های بزرگ تجاری قبول کرده اند که برای جهانی ماندن باید زیر چتر قانون آمریکا باشند.