مدتی بود نگران بودم تا حدی که استرس داشتم . اما امروز یکباره شروع به خواندن کردم وصدایم از حالت گرفتگی خارج شد. تمام روز به این فکر میکردم که چه اتفاقی افتد که چنین شدم. غروب پس از اینکه چند مطلب کوتاه نوشته بودم و از ورزش به خانه میآمدم یادم افتاد که امروز ایران با اتحاد مکه در ایران جلسه برگزار کرد و با ادامه آن موافقت شد.
صلح با همسایگان خیال من را راحت کرد.
من از جنگ با آمریکا و اسرایل بیم نداشتم ولی جنگبا همسایگان حتی اگر قدرت کوچکی باشند که البته پاکستان و ترکیه خیلی هم قوی هستند؛ فاجعه است.
از چند دهه پیش همواره تاکید داشتهام با کشورهای همسایه باید در صلح بود.
چند سال پیش نوشتم: اسرایل و آمریکا با جنگ زنده هستند و در صلح میمیرند.
نگرانی من از این بود که امریکا و اسرایل (علیرغم شعارهای دروغین حمله به ایران) خود را از جنگی دیگر کنار کشیده بودند و هدفشان را جنگ میان خود کشورهای منطقه گذاشته بودند. این نکته را هم چندی پیش در مقالهای نوشتم. و میدانم که رهبران و محققان و مشاوران بسیاری کشورها از جمله ایران نوشتههای من را با دقت میخوانند؛ و خوشحالم از اینکه بعضی در رهبری ایران به نکاتی که مینویسم توجه خاص دارند و از آن کمک میگیرند.
دوشنبه
۴ ابان ۱۴۰۵
۲۶ اکتبر ۲۰۲۶
فیلسوف صاحب مکتب
م. حسن بایگان
اپسالا ـ سوید
